سایه سار چشم توام ای ناخدای باران

دلی که عشق ندارد و به عشق نیاز دارد

آدمی که همواره در پی گمشده اش

ملتهبانه به هر سو می کشاند

خدا ، آزادی ، هنر و دوست

در بیابان طلب بر سر راهش منتظرند

تا وی کوزه خالی خویش را

از کدامین چشمه پر خواهد کرد

نوشته شده توسط مصطفي در ششم شهریور 1388 ساعت 1:46 بعد از ظهر موضوع علي شريعتي | لینک ثابت