من سایه ای از نیمه پنهانی خویشم  ***  تصویر هزار آینه حیرانی خویشم

صد بار پشیمانی و صد مرتبه توبه  ***  هر بار پشیمان ز پشیمانی خویشم

عالم همه هر چند که زندان من و توست  ***  از این همه آزادم و زندانی خویشم

تا در خم آن گیسوی آشفته زدم دم دست  ***  چون خاطر خود جمع پریشانی خویشم

فردایی اگر باشد باز از پی امروز  ***  شرمنده چو حافظ ز مسلمانی خویشم

حافظ مگر از عهده وصف تو برآید  ***  با حسن تو حیران غزلخوانی خویشم


 

نوشته شده توسط مصطفي در ششم شهریور 1388 ساعت 4:23 بعد از ظهر موضوع قیصر امین پور | لینک ثابت